Horixe izan da blogetik atzenduta eduki nauen arrazoietako bat: anonimoek beren buruari ematen dioten eskubidea, nahi dutena nahi duten bezala esateko, irainak eta guzti; eta horren aurrean web gune honen ardura dutenek erakusten zuten jarrera. Hori, jarrera hori, aldatu egin da, neurri batean, eta, gutxienez, anonimo iraingarrien kontrako aldarria egin dute. Edozer ez da zilegi, gauza batzuek min handia egiten dute, eta ez dakarte ezer onik, eta herri honen ibilian arrasto oso txarra utziko lukete. Batzuk dagoeneko hasiak dira izen-abizenekin sinatzen eta zoriondu egin nahi ditut. Nik Mikel Aranzabal eta Iñaki Gurrutxaga ikusi ditut. Zorionak biei!

Baina izan dut beste arrazoi bat ere web gune honetatik urruntzeko: blogari batzuek aukeratzen dituzten gaiek gehienetan ez dute zerikusirik Oriorekin, ez dute inolako gertutasunik; berdin-berdin atera litezke, Orion, Bilbon edo Baionan. Egiten duten bakarra da artikulu bat nonbaitetik kopiatu eta hemen itsatsi, guretzako inolako balio erantsirik eman gabe. Zer irabazten dugu horrekin blog hauen irakurleok? Azkenean, nazkatu egingo gara. Eta kontu honetan ere web gunearen arduradunek badute erantzukizuna. Blogen sarreran esana dago zein den helburua, hitzez hitz: “Herritar batek, talde batek, elkarte batek... edozeinek du zeresana herriko kontuez. Eta horretarako aukera eman nahi dizue Karkarak.”

Hori bada helburua, hori lortzeko bitartekoak ere jarri beharko dira, ba! Alegia, hori egiten ez duenari hori esan egin beharko zaio, ba! Ni horretan ari naiz orain.

Zertara dator karkara.com-eko blog batean alderdi politiko batek Madrileko parlamenturako hauteskundeetako bere hautagaien propaganda egitea? Niri tamalgarria iruditzen zait, eta zabarra; seguru asko, beren interesetarako kaltegarria, gainera. Horrek ez luke tokirik izan behar horrelako blog batean.

Bertsoak plazaratzen dituen bloga ere ez zait gustatzen. Maitasunez eta samur esan nahi diet hori egileei, bertsozaletasunetik; baina Leitzan, Markinan eta Orion berdin-berdin balio dezakeenak ez dio aparteko ekarpenik egiten Oriori eta alde horretatik ez da positiboa. Nik uste dut herrian bertsozaletasuna suspertzeko, zerbait bertakoagoa egin beharko litzatekeela. Adibidez, Orioko eta Aiako bertsolarien bertsoak jarri, aukera zabala dago. Eta hori baino are biziagoa litzateke oraingo gaiei orain jarritako bertsoak plazaratzea. Ez txarrera hartu, mesedez.

Proposamena nirea denez, nik abiatuko dut bide hori, ea gauza garen aurrera egiteko, nik uste dut hori interesgarriagoa dela. Bertso batzuk jarri dizkiot gure prentsari. Horra:

omen da partziala,
Jaurlaritzak esan du
ez dela zabala,
berak esan dezala
zein den inpartziala
edo bestela hobe bat
atera dezala.

Orion ere gaia
lantzen ari gara
ta nire iritzia
esango dut, hara:
bada aldizkari bat
izena KARKARA
aspaldi irten zena
herriko plazara.

Eajotak sortu du
beste bat Orion
eta denok dakigu
ze usain darion
herriari dirutan
zenbat kosta zaion
ta parte hartzeari
ze gutxi eman dion.

Iñaki Iturain

Albistea abenduaren 27an plazaratu zuen Hitzak, eta ez 28an. Hala izan balitz, 28an kaleratuta, ez nuen inola ere sinistuko, “inuxentekeria earra sartu nahi ziguk Hitzak” esango nuen; KARKARAk Jose Luis Korta berriro Oriora datorrela esanez zabaldu zuenari bezalakoxe sinesgarritasuna emango nion nik Hitzakoari. Baina 27an plazaratu zen albistea, eta egia zen.

Honela ere etor zitekeen albistea: “gipuzkoar guztion Diputatu Nagusia omen den Markel Olanok bilkura egin du oriotar guztien alkate beharko lukeenarekin eta haren partiduko hiru zinegotziekin, oriotar guztiena den udaletxean”; titulu eta guzti: “Olano, hola no”.

Debate polita legoke berriro ere albistea emateko bi modu horietatik zein litzatekeen desegokiena. Baina kazetaritza-ariketak alde batera utzi eta politikari helduta, uste dut jokaera hori ez dela modurik egokiena Diputatu Nagusi batentzat eta alkate batentzat urte politikoa bukatzeko.

Markelek eskubide osoa du Jonekin eta EAJko gainontzekoekin nahi duenean nahi duen tokian elkartzeko eta nahi duenaz hitz egiteko. Batzokia toki egokia izan liteke horretarako, oso batzoki ona daukate gainera zeregin horietarako.

Baina Gipuzkoako Diputatu Nagusiak bisita egin Oriora, herriko alkatearekin bilkura egin udaletxean, bertan Udalaren egitasmoez hitz egin eta bilera horretara alkatearen partiduko zinegotziak eta argazkia egiteko kazetaria beste inor ez konbidatzea…, eta gainontzeko zinegotziak kazetariaren bidez jakitea bisita horren berri… Ningunear esaten zaio erdaraz, inorestea euskaraz. Giza balioen zerrendan zenbatgarren tokian dago korporazio kideak inorestea?

Hori, gutxien-gutxienez, ez da ezkontzen inondik ere alkateak elkarrizketetan-eta aipatzen dituen giza balioekin eta gertutasunarekin, ezta aniztasunarekin eta giro ona landu nahi izatearekin ere.

Orioko Udalak 11 zinegotzi ditu, haietako zazpi baztertuak izan ziren, nahita, bilera horretatik, eta bide batez baztertuak izan ziren baita ere, modu sinbolikoan, zazpi horiek ordezkatzen dituzten herritar guztiak, oriotar gehienak.

Hanka sartzeak denok egiten ditugu. Aurrena, ni neu naiz, horretan. Hastear dugun 2008a hobea izango ahal da guztiontzat! Baita giza balioak eta gertutasuna landu eta indartu nahi dituztenentzat ere! Urtea kantari bukatuko dugu: “zenbat gera, lau, bat, hiru, bost, zazpi? Edo hamaika?

Urte berri on, guztioi! lauroi, zazpiei, hamaikoi eta denei!

Iñaki Iturain

Azken KARKARA horretan entzun dudan polifonian oso ahots ezberdinak zeuden, eta emaitza aberatsa zen.

Horrexegatik nago, hain zuzen, KARKARAren alde, eta Orioko Plazaren kontra: batean jende askok idazten duelako, bestean bakarrak; batean ideien arteko talka gertatzen delako, bestean ideia denak ildo batekoak direlako; bata egiteko jende asko jartzen delako pentsatzen eta gero idazten, bestean, berriz, talde bakarra.

Azken KARKARAn, Jokin Salsamendik ere, maisuki, ironia modu gozagarrian erabiliz, KARKARAren alde egiten du, baina batez ere pentsatzeko eta idazteko askatasun pertsonalaren alde. Jon Redondok ere artikulu interesgarria idatzi du, kritika erraza egitearen kontra jo du, adieraziz informazio kontrastaturik izan gabe batzuek egiten dituzten kritikek ez dakartela gauza onik. Patxi Urangak KARKARAko kazetarien lana aztertu eta defenditzen du. Saiatzen da iritzia eta informazioa bereizten, esanez iritzia sinatuta joan ohi dela, eta sinatutakoetan esandakoak sinatu duenaren erantzukizunpean doazela.

Gauza batean ez nago konforme Redondorekin: kritika egin behar da; hori sanoa da, eta beharrezkoa, eta politika gaietan ere bai, jakina. Horri ez zaio beldurrik izan behar, politika guztiona da, eta guztioi dagokigu. Problema sortzen da ezizen batekin sinatzen dutenen artikuluekin. Paperezko KARKARAn arazoa ez da horren handia, aldizkariaren arduradunek badakite-eta ezizenaren atzean dagoena nor den. Baina interneteko KARKARAn anonimatua erabatekoa da, eta, hor bai, hor arazoa handia izan liteke, batzuk anonimatuaren inpunitate horretatik zuzenean min ematera doazelako, doako irainak jaurtiz, eta azken egunetan elkarri mehatxu egitera iritsi dira. Dagoeneko problema izan da KARKARAkoentzat ere; hauek iritsi dira mezu anonimo horietako bat saretik kentzera. Norbaitek esan lezake zentsura egin dutela. Ondo egin al dute? Askatasuna norainokoa da? Dena libre al da?… Debate polita dago.

Azken KARKARA honetan ere izan dira gauza batzuk ezizenean ezkutatuta atera direnak. Nire harridurarako, bertsoak joan dira horrela. Eta, hara, nik badakit, seguru, bertso horiek irakurrita, batzuk minduta sentitu direla. Munduko beste toki batzuetan antzeko gauzak idazteagatik hiltzera iristen dira (gogoratu Shalman Rushdieren kontrako mehatxuak). Nik, nire eskuetan balego, toki gutxi utziko nioke ezizenez sinatutakoari, esan nahi duenak erakuts dezala aurpegia, batez ere, gaiagatik edo tonuagatik, idatziak min eman dezakeela aurreikusten denean. Eta ezizenaren kontu honi ñabardura bat erantsiko nioke: talde baten izena ez da, noski, anonimatua, baina nik uste dut talde baten izenean ezin dela idatzi bat erabili pertsona bat egurtzeko, haren lana kakazteko, hari zuzen-zuzenean min emateko. Eta hori ere gertatu da.

Seguru asko, ondo letorkiguke denoi asmatuko bagenu bereizten bekatua eta bekataria, hartaka bekatua bakarrik kritikatuko genuke. Seguru asko, ondo letorkiguke Redondok eskatzen duen enpatia-ariketa egitea ere, bestearen tokian jartzen saiatuta hitzak leunago aterako litzaizkigukeelako, ertz mingarriak kamustuta. Tentsio handia dago gure artean, batez ere politika inguruko kontuetan. Denok ere berotzeko joera daukagu. Neuk ere badut horren eskarmentua, eta herritar batekin izan dudan jende aurreko eztabaidan neurriz gain ibili nintzen, bere hitzek min egin zidaten eta nireen bidez ere horretan saiatu nintzen. Emaitza ez zen ona izan, mina ez da ona. Zorionez, herritar hori niregana etorri zait, hitz egitera, eta horixe egin genuen, hitz egin, elkarri begira eta elkarri entzunez, eta, bukaeran, elkarri bostekoa emanez bukatu genuen. Gabon giroan gaudelako izango da, beharbada, gabonetako miraria.

Euskal Herrian ere zerbait beharko da, min asko eta handia dago bazterretan. Ea horrelako mirari gehiago gertatzen zaigun denoi! Horixe opa dizuet.

Iñaki Iturain

Karkarak bere aldetik kendu egin du idatzi hori saretik. Idatziaren egileak jakin behar luke horrelako idatziekin minik handiena bere buruari egiten diola. Horretan ez daukat zalantzarik. Baina jakin behar luke, baita ere, arriskuan jartzen ari dela blog honetan herritarrek modu anonimoan idatzi ahal izateko duten aukera. Lehen ere alferrik galdu zen antzeko foro bat. Tristea litzateke horrelako zerbaitengatik hau ere galtzea.

Sarrera hori erantsita, euskararen egunaren gaiarekin segitu nahi dut. Egun hartan, abenduaren 3an, udaletxera bi gonbidapen iritsi ziren. Batean, Eusko Jaurlaritzako Kultura sailburuak Gasteizko Artium museoan izango zen ekitaldira gonbidatzen gintuen. Ekitaldiak mezua, sormena eta entretenimendua batuko omen zituen. Gidoia Anjel Lertxundirena zen. Beste gonbidapenean, Donostiako Udalak bertako udaletxean izango zen hitzaldi batera joateko aukera ematen zigun. Gaia: “zer demontre egin behar dugu euskararekin?”; hizlariak, Joserra Gartzia eta Iñigo Fernandez Ostolaza.

Ni Donostiako udaletxekoan izan nintzen. Oso ekitaldi atsegina izan zen, gustura egon ginen, lagun artean, hizkuntza gozo erabili zen, samur. Donostiako hitzaldiak, Gasteizkoak iragarri bezala, mezua, sormena eta entretenimendua batu zituen eta bertaratu ginenok gozatu egin genuen, gozarazi egin gintuzten. Horixe zuten Joserrak eta Iñigok mezu nagusia hitzaldian: hizkuntza gozatzeko eta gozarazteko erabili behar dugu, eta hori eskolak erakutsi egin behar die ikasleei, eta komunikabideek ere bai gizarteari.

Atzo (osteguna) ETB1en Gasteizko ekitaldia ikusi nuen, Anjel Lertxundik asmatutako gidoiak gidatu zuen ekitaldiak Iñake Irastorza Itsaspe izan zuen aurkezleetako bat, umorea erabiliz. Saioan, bertsolariak, kantariak eta gizartearen ordezkariak aritu ziren euskararen aldeko mezu positiboak zabaltzen. Iñigok, Anjelek eta Iñakek pozez eta harrotasunez bete ninduten, hitza modu egokian darabiltenen enbajadore ederrak atera dira gure herritik munduko plazara, hitza gozatzeko eta gozarazteko erabiltzen dutenak, gozo, dotore eta egoki. Ederki. Horrelakoek samurtu egiten dute idazle anonimoak sortzen duen atsekabea. Ea samurtzen duten harena ere!

Kanpainaren lelo nagusia hauxe zen: “euskaldunak euskaldunari euskaraz”, horixe besterik ez eta hori dena. Esaldi nagusi hori gero egokitu egingo zuten hainbat herritarrek bakoitzak bere alorrera.

Azkenean, kanpaina bertan behera geratu zen, hemen aipatzea merezi ez duten arrazoiengatik; baina, hala ere, kanpainak bide pixka bat egina zuen ordurako eta hiru herritarrek bidalia zuten beren aipua edo esaldia.

Lehena, musika eskolako irakasle lituaniar euskaldundu Audrak asmatua da: “zein pozgarria den lituaniar batentzat, Euskal Herri abeslari honetan, musikaren hizkuntza unibertsala euskara zahar, erakargarri eta ederrean erakutsi ahal izatea”. Bigarrena, Ikastolako Zigor zuzendariak bidali zuen: “Nire ama hor dabil "oye chica"-ka. Zure amak, berriz, "no me digas" erantzuten dio. Eta nik "madre, me das merienda?" eskatu diodanean, aurpegia gorri-gorri jarri eta kristoren errieta egin dit: aizu, gu euskaldunak gara eta euskaraz egin behar diegu euskaldunei. Zure amak, kopeta okertuta "egia den, aizan, no se que les enseñan en la Ikastola" gaineratu du”. Hirugarrena, berriz, herriko apaizak bidali zuen, Unai Manterolak: “ez al da gauza ederra kristau garen euskaldunok gure hizkuntzan otoitz egin ahal izatea?”. Lehen esaldian ageri den jarrerak, urrutitik etorritako lituaniar batenak, poza dakarkigu euskaltzaleoi, poza eta itxaropena. Bigarren esaldiak, ikastolatik bidalitakoak, hizkuntzaren gure eguneroko errealitateak duen alderdi kezkagarrienean murgiltzen gaitu bete-betean. Otoitz egin beharko ote dugu, ba, kanpotik etorritakoak erakusten duen zentzuzko jarrera hori bertakoek ere izan dezaten, batere barne koherentziarik erakusten ez duten horiek?

Iñaki Iturain

Han, bestelako kontuak ere asko ziren, eta inork ez zuen gai horretan besterik ezer esan. Nik uste dut horrelakoetan ez dugula isilik geratu behar, eta horrelako hitzek erantzuna behar dutela.

Euskaldunak, nagusi garenok, ia ehuneko ehunean elebidunak gara, gutxienez bi hizkuntza dakizkigu, eta askok gehiago ere bai. Baina euskaldunok saiatzen garenean euskaraz bizitzeko gutxieneko egitura sozialak sortzen, eta horixe besterik ez du nahi UEMAk, eta harekin batera euskaldun askok, beti dago erdaldun elebakarren bat, erderaz bakarrik dakiena, euskaraz ikasteko batere asmorik ez daukana, guk euskaraz bizi ahal izateko ahalegin horiek salatzera etorriko dena, eta, ahal duen neurrian, oztopatzera.

Ba, horiei oso garbi esan behar diegu, oso argi: Euskal Herrian euskaraz bizitzeko eskubide osoa daukagu, alor eta funtzio guztietan, eta, horretarako, euskaraz biziko den lurralde bat behar dugu. Euskarari eusteko eskubidea bakarrik ez, esango nuke euskaldunok euskarari eusteko betebeharra ere sentitu beharko genukeela gure baitan.

Baina, kontuz, ez diezagutela adarrik jo, ez dezatela gezurrik esan, guk, nik behintzat, ez dugu elebakar izan nahi, ez gara eta ez dugu nahi, euskaldunok gutxienez hiru hizkuntza behar ditugu munduan erraz eta ondo bizitzeko, eta horretan ari gara. Baina guk, euskaldunok, behar-beharrezkoa dugu lurralde bat non jendea euskaraz bizi den, natural-natural, turkiarrak turkieraz bezala edo espainolak gaztelaniaz bezala. Horrelaxe. Eta horretan saiatu behar genuke.

Baina, hala ere, jarraitzaile asko ditu gure artean “gora gu ta gutarrak” kantu horrek. Horrelaxe sumatu ditut herriko gazteak, oro har, KARKARAren azken zenbakietan irakurri dizkiedan iritzi artikulu eta abarretan: “gora gu ta gutarrak”. Horrelaxe agertu dira, hementxe, blog honen ondo-ondoan, EAJkoak: “gu aproposak, gogotsuak eta esperientziadunak gara, emateko asko daukagunak, seguru gaude”, “gora gu ta gutarrak”. Bejondeizuela!

Ez zait harrigarriegia egin, hala ere, horrelaxe ohituta gauzkate gainontzeko politikoek ere, Herri Handiko goi politikan dabiltzanen aldetik oso nabarmena da hori, baina herri txikiko politikatxoan gabiltzanon artean ere horixe da joera nagusia: txarra bilatu behar dugunean besteei begiratu, eta onaren bila hasitakoan ispiluari.

Emaitza ere horrelakoxea izan ohi da, itsusia, zatarra, izan ere edozein ez da artista, eta hori ondo egitekotan artista behar da, Bizkaiko Bertsolari Bikainak bezala. Ez bazara artista, ez da komeni “gora gu ta gutarrak” sarri kantatzen ibiltzea, bestela, desafinatu eta gogaitu egingo dugu entzulea, gure kasuan aspertu egingo genuke irakurlea.

Guk arterik ez daukagunez, hobe dugu “gora gu ta gutarrak” ospakizun berezietarako bakarrik utzi eta tarteka “mea culpa” izeneko kantua abestea. Guk, Aralar-Ezker Batuko zerrendakideok, baditugu arrazoiak “mea culpa” kantuan aritzeko, eta besteek “zuen kulpa” kantatzen digutenean onartzeko ere bai.

Baina, hara, besteentzat ere ez litzateke ariketa txarra, nik uste dut osasungarria eta guzti izango litzaiekeela. EAJkoak ausartu dira eta halako batean agertu egin zaizkigu KARKARAk eman digun herritarrenganako leiho honetan. Asko poztu naiz, “gora gu ta gutarrak” kantua ez zaie ondoegi atera, arte pixka bat falta izan zaie, baina jardunaren poderioz beti ikasten da zerbait. Beraz, segi, ez etsi. Gure alkatea ere erne ibili da, ehun egun pasa, eta ra! batere itxoin gabe, ehun eta batgarrenean egunkarietan “gora gu ta gutarrak” kantuaren bertsio bat kantatu digu: “poparen”, gero, ezkerrera begiratu eta “eman egurra” abestu digu, txanpan murgildutako traineruko patroiak bezala.

Ondo dago, guk erraz jarri genion egurra emateko ariketa. Merezi genuen eta kito! Baina, alkate jauna, “gora gu eta gutarrak” ondo kantatzeko, lehen esan dut, arte pixka bat behar da, edozein ez da Bertsolari Bizkaitar Bikaina, eta horretara iristeko, komeni da beste kantu batzuekin entsaiatzea aurretik. Hor dago “mea culpa” kantu ezin dotoreagoa, adibidez. Uste dut alkate jaunari ere, bere inguruari ondo erreparatu ondoren, ederki aterako litzaiokeela kantu hori eztarritik. EAJren kasuan, berriz, ez daukat zalantza izpirik, ondo egingo lukete. Animo!

Iñaki Iturain

2003ko hauteskundeetan batera aurkeztutako bi alderdik erabateko gehiengoa izan zuten udaletxean, ez zuten batere oposiziorik izan, eta Udalak, oro har, oso jarrera itxia eta desegokia izan zuen herriko talde eta herritar askorekin; ondorioz, Udalaren eta herriaren artean eten handia sortu zen.

Aurtengo hauteskundeen aurretik herritar asko zegoen aldaketa eske. Batzuek, egoera aldatzeko asmotan, talde bat sortzeko ahalegina egin genuen. Hauteskundeetarako oso denbora gutxi falta zela hasi ginen horretan eta, nahiz eta lan politikoan laguntzeko prest geundenon taldetxo bat osatu genuen, ez zegoen nahikoa jende udaletxe barruan jarduteko prest zegoena. Zerrenda buru bi kanpotar jarri behar izan genituen; hala ere, boto zaparrada handi samarra izan genuen, batzuek espero baino gehiago. Egoera berriari erantzuteko, gauzak ez ditugu behar bezain ondo egin. Horregatik, batzuen izenean behintzat, barkamena eskatu nahi diot herriari, eta batez ere botoa eman zigutenei. Aspaldiko urteetako politikaren fama txarrak horrelako ondorioak ditu.

Oier Sarobe zinegotziak utzi egin behar izan du bere zinegotzi ardura, bere lan profesionalak urruti samarrera eraman duelako. Zerrendan zeudenek nahiago izan dute Oier ordezkatzeko ardura Iñaki Garcia Aranbarriri uztea, batetik, lan eta ardura hori hartzeko eskarmentuko pertsona egokia delakoan, eta, bestetik, besteek ez dutelako denborarik zeregin horietarako.

Orain, gure txikitasunetik, hartutako ardurari erantzuteko prest gaude, eta horretan ahaleginduko gara udaletxean gauden bi zinegotziak eta gurekin eskuz esku lanean dihardutenak. Taldea zabalik dago, gainera, inon afiliatu beharrik gabe, udal lanetan aritu nahi lukeen edonorentzat; baita ideiak eman eta proposamenak egin nahi dituztenentzat ere.

Gure taldeak dituen mugen jakitun gara, bere txikitasunaz. Baina badakigu, baita ere, azken hauteskundeetan udalean sartu ziren ezkerreko partiduak sartzeak aniztasuna eta aberastasuna ekarri diola udaletxeko joko politikoari, ideia desberdinen arteko eztabaidari, herritarrak aintzat hartzeari, udalaren irekitasunari eta herriaren parte hartzeari. Ez da gutxi, hasteko. Hortik aurrerakoa, neurri batean bakarrik dago gure esku; neurri horren barruan saiatuko gara erantzuten.

Iñaki Iturain

Ez da broma egin nahi dutena, Orio eta Aiari buruzko informazioa ia egunero jarri nahi dute sarean, nahi duten guztien eskuragarri. Bejondeizuela, benetan, ez zarete makalak! Nik parte hartu nuen orain 18 urteko hasiera hartan eta oso harro nago aurrerapauso handi honetan ere parte banaizelako.

Hori KARKARAko lagunentzako mezua zen, eskerrak emateko eta adorea opatzeko. Orain, zuentzako mezua da, blog hauetan barrena murgilduko zareten herritarrontzat. Ez da eginkizun erraza KARKARAtik gure udal taldeari eskatu digutena: ahal dela sarri-sarri, nahi dugunaz, nahi dugun bezala eta nahi dugun beste jarduteko, idatziz, herritar guztien aurrean.

Ez da erraza, ez, baina onartu egin dugu erronka, merezi duelakoan. Horretan saiatuko gara. Baldintza bakarra jarri digute: euskaraz idaztea, ez dago beste mugarik. Mugak, jartzekotan, guk geuk jarri behar genizkioke gure buruari, eta nire iritziz jarri beharreko muga horiek bi hitzetan azaldu litezke: elkarrekiko errespetua. Hortik aurrera libre. Nik uste dut baldintza hori bermatzeko neurri egokia dela idatzi guztiak sinatuta plazaratzea. Hori funtsezko datua izaten da, jakitea nork idatzi duen. Nik behintzat horrela egingo dut idazten dudan bakoitzean.

Eta hasteko, nahikoa. Oso laster arte.

Iñaki Iturain