Santa eskea egin izan da

otsailaren lauean

aurrera ere jarrai dezala

arain arteko legean.

Gu etxez-etxe ibiltzen giñan

egunes eta gauean

toki askotan endredatuaz

lotan zeudenak oean.

Santa Ageda aipagarri zan

lengo guraso zarretan

kupitzen ziran neskatxak izan

zituen ezbearretan.

Bere gorputza garbiro zaindu

zuen alako arretan

ta azkekean il zan gaixoa

etsaien atzaparretan.

urte aietan nintzan ni ere

gaur baño sasoi obean

aginpidea baizegon gizon

gaizto bihotz-gogorretan.

  Edertasun billuzia izugarria den!

Ipar aldera igesik doan itxas-bazterraren linea.

Negua maite duten hegazti gris haundien hegada.

Eguzki-begi-haundia ugartearen gainean.

Gizon berriaren paradisua goiz-albada ta

enegan dagoen aingeru garbi ikaragarriak

birrindu-zorian dauka arratsaldeko Jainko beltza,

gizon berriaren letaniak kantatzera noa;

milla gauza umillen dizdira izkutuan;

nere ezpañetan daramadan basa-krabeliña;

haitzuloetan dantzan darabillan ur berdea

ta nere gelako egunaren zazpi argi diferenteak.

Gizon berriaren ailleluia kantatzera noa:

Hainbeste ontzi nere begietako itxasoan;

hainbeste metal-soiñu hurrutitik, karraxiak

albotik; hainbeste burni gurutzatu; hain estruktura egoak;

nere oiñ-azpiko lurra gotortzen ari direnak.

Ta ororen gaiñetik eguzki-begi egia agirian

ipintzen munduko i petrak ororen gaiñean puntua

ipintzen.

Oi egunen batean ausartuko balitz gizona;

ze indarra; nolako seriotasun ikaragarria

bere maitasunean; gorputz ahuldu hori libertatuko

garaiean!

Egun hartan hibao bat eta ispillu bat izanen naiz

eta Adanek gauza guzieri izen berri bat ezarri

zien moduan.

Nik gauza zahar eta ainziñeko hil guztieri

izan ditezen.

Orduan gizonak eta harriak berriro pakeak

eginen dituzte eta laiño gorritua eguzki hilda;

esperantza hibaiaren kantsazioan islatu dira

ta nere animaren egonarria ta esperantza

izanen dira.